Rozdział 1

— Nareszcie co tak długo?!

— Motor mi trochę nawalił, jak się wzbogacę na tym

świństwie, kupię sobie nową pyrkawę.

— Masz dla mnie kokę?

— Mam, ale na razie nie proś o więcej, gliny węszą

po okolicy, wczoraj zrobili nagonkę... była niezła

jatka. Truposzów było chyba z piętnastu.

— Dobra dawaj towar! Jestem dzisiaj na głodzie —

warknął Eliseu i szybko wydarł małą białą działkę z

czarnych rąk Meci, lokalnego przemytnika.

Ćpun od trzech dni nic nie przyjmował, był jak

bezmięsna postać, którą od czasu do czasu popychał

wiatr. Jego oczy na tle zniszczonej twarzy

wydawały się wyłupiaste a blada, trupia cera nie

przypominała już tej ciemnej skóry mulata sprzed

kilku lat. Tego osiemnastolatka czekała tylko jedna

droga.

Wychudłymi, trzęsącymi się rękoma wysypał proszek

na mały uliczny papier znajdujący się na bruku i

upadając na kolana, pochylił głowę do ziemi, aby

wciągnąć to świństwo do nosa przez cienki wkład od

długopisu.

— Zaraz! A forsa?! — krzyknął Mecia.

— Oddam jutro…

— Chyba się mylisz, jeżeli myślisz, że będę

przemycał dla ciebie towar za darmo!

— Powiedziałem jutro! A teraz spieprzaj stąd, bo

nie będę dwa razy powtarzał! — warknął oburzony

Eliseu, podrywając się z kolan i przyciskając dilera

do muru.

— Dobra, nie denerwuj się tak, lepiej zażyj tę swoją

mąkę, bo sępy już krążą. Jutro jestem po hajs,

inaczej masz w mordę, pamiętaj! — oświadczył

trzynastolatek i swoimi długimi nogami wskoczył na

motor, odpalając go, zapuścił dwa razy ostro gaz i

odjechał, spoglądając po drodze jeszcze na kilku

narkomanów wałęsających się po ulicy niczym

nocne zombie.

* * *

Rio de Janeiro jest wspaniałym miastem, do którego

chętnie przybywają turyści. Rytmy samby, plaża

Copacabana, kolorowe drinki. Piękno tego miejsca

dla przyjezdnych potrafi być rajem. Brazylijczycy

mówią o nim „Cidade maravilhosa” — wspaniałe

miasto. Życie kręci się tutaj wokół turystyki,

surfowania czy gry w piłkę nożną. Jednak to

wszystko jest tylko na pozór, ten przybytek

kontrastów potrafi być równie piękny co zdradliwy.

Obok niezliczonych willi i przepychu, żyją tutaj

również ludzie z favel, nędzarze, którzy twierdzą,

że żyją za plecami Chrystusa, dlatego on ich nie

widzi. Przepaść, która dzieli, biednych i bogatych

jest ogromna, dlatego też te dwa światy nie są w

stanie się zauważyć. Jedyne co łączy Favelados i

ludzi dobrze usytuowanych to powietrze, którym

oddychają. W mieście slamsów prowizoryczne domy

wyrastają jak grzyby po deszczu, jeden przy

drugim. Wodę zdobywa się z górskich potoków, a

elektryczność jest podłączana nielegalnie. Nie ma

mowy tutaj o prywatności, skoro w jednym

pomieszczeniu zazwyczaj żyje po kilka osób. Slumsy

to jedna wielka rodzina, której selekcja odbywa się

naturalnie, zwykle poprzez dosięgnięcie kulą w

czasie spaceru po ulicy czy jedzenia obiadu. O

szkołach nie ma mowy, nie nauczy ona Favelados

życia tam, gdzie jest wszechobecna bieda a w

dzielnicach żądzą gangi, które sterują ruchem życia

codziennego. To bossowie narkotykowi żądzą

prawem i organizują leczenie, zabawy, handel, a

nawet rozwiązują spory. Jest tylko jeden warunek,

należy milczeć. Policja tutaj nie ma wstępu. Z

biedy i braku edukacji narkotyki i przemoc są

najpowszechniejsze. Z braku innych możliwości i

chęci choćby minimalnego oderwania się od dna,

ten prosty zarobek kusi wielu i pociąga na dno.

Rozdział 2

W ciasnocie swojego domu, pośród sterty brudnych

naczyń stała Eunice Silva zanurzająca ręce w zimnej

wodzie i wyglądająca z niepokojącą miną przez

podziurawione od kul okno, ponieważ jej syn znów

gdzieś się włóczył od samego rana, tylko Bóg jeden

wiedział, gdzie się podziewało to chłopaczysko.

Matka musiała mieć do niego wiele cierpliwości.

Eunice była wdową od trzynastu lat, jej mąż zginął

potrącony przez samochód, jak się przypuszcza,

pewnie były to typowe porachunki gangsterskie. Od

tamtej pory musiała sama łożyć na wychowanie

syna sprzedażą ryb na ulicy. Kilka lat po śmierci

męża mimo nędzy, w jakiej żyła, przygarnęła do

siebie jeszcze jednego pięcioletniego chłopca

Cesara, dokładnie w wieku jej dziecka, został on

porzucony na ulicy przez ojca, jego prawdziwa

matka odsiadywała wyrok za narkotyki, więc mały

bez jakiej kolwiek pomocy nie mógłby być zdany na

łaskawy los. Chwilę po tym, jak Eunice skończyła

szorować podłogę w kuchni, niebieskie drzwi

frontowe zaskrzypiały. Do domu wbiegł jak zwykle

głodny Mecia z rozczochranymi, czarnymi szpilarami

na głowie, wpierw ucałował zapracowaną matkę w

czoło i sięgnął po kawałek chleba leżącego na

małym stole.

— Gdzieś ty się włóczył przez cały dzień… już

zaczynałam się martwić!

— Jak zwykle nie potrzebnie, przecież wiesz, że

twój synek marnotrawny zawsze do ciebie wróci.

— Nie żartuj sobie, gdzie cię znowu wywiało?!

— Kopałem piłkę z kumplami…

— Mecia! Mów prawdę…

— No przecież mówię.

— I niby na grze w piłkę zarabiasz, tak?

— Nie rozumiem?

— Dzisiaj rano pod twoją poduszką znalazłam

pieniądze, skąd je masz, skoro nie pracujesz…

— Pożyczyłem od kumpla.

— Pożyczyłeś? Niby na co… z czego chcesz je

oddać…? Popadłeś w długi?

— Nie, nic się nie martw, wszystko będzie dobrze —

Uspokoił Mecia i sięgnął po wodę do picia która

stała w plastikowej butelce na kuchennej białej,

starej szafce.

— Nie obawiaj się, nie mam żadnych długów i na

razie nie zamierzam w nie popadać.

— Wziąłbyś się wreszcie do porządnej roboty,

dlaczego nie weźmiesz przykładu z Cesara.

— Nie ma mowy, on cały czas grzebie się w smarze

samochodowym i co z tego ma, śmieszne kilka

reali…

— Przynajmniej uczciwie zarobionych! Zobaczysz,

że kiedyś wpędzisz mnie do grobu.

— Zobaczysz, że kiedyś będziemy bogaci —

uśmiechnął się Mecia, tuląc matkę — Właśnie, gdzie

Cesar? Już powinien być w domu…

— Chyba wróci później, rano wychodząc, mówił mi,

że będą mieli dzisiaj sporo pracy.

— W takim razie wyjdę mojemu drogiemu

braciszkowi naprzeciw…

— Znów mnie zostawiasz? Wracaj…

— Zrobię mu niespodziankę i odwiedzę go w pracy —

zawołał chłopak i znów przepadł za drzwiami.