Korekta i redakcja: Grażyna Dobromilska

Projekt okładki: Martyna Balewicz-Racka

Skład: Grażyna Dobromilska

www.madgraf.eu, www.blog.madgraf.eu

Konwersja do EPUB/MOBI:

www.inkpad.pl

Niniejsza publikacja ani żadna jej część nie może być kopiowana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana, powielana ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody Autora.

Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Copyright © by Beata Łuczak, 2019

ISBN 9789090307435

Więcej informacji oraz zwiastuny powieści można znaleźć na www.poprostuzyc.eu

Dla moich kochanych trzech córek największych radości w moim życiu, gdy nadejdzie odpowiedni czas, a one będą na tyle dorosłe i gotowe, by zrozumieć postępowanie własnych rodziców, same ocenią, czy warto było tak bardzo się starać w imię rodziny, której już dawno nie było.

Spis treści

Wstęp

1 Nowa miłość / Pokochać idealnego faceta

2 Chwila rozstania / Cud narodzin

3 Ukryty romans

4 Rozstanie z dziećmi

5 Kierunek Pakistan

6 Modlitwa o sukces

7 Tak blisko wolności

8 Pozostało tylko czekać

9 Przystanek klasztor

10 Wreszcie w domu

11 Spotkanie

12 Jego wyjaśnienia

13 Powrót do wspomnień

14 Wszystko od nowa

15 Nie do wiary

16 Wizyta w Londynie

17 Od kryzysu do ślubu

18 Wesela nie było

19 Na przekór losowi

20 Lęk wysokości

21 Znacząca pomyłka

22 Maleńka miłość

23 Przeprowadzka

24 Sekretne szepty

25 Małe kłamstwo

26 Los tak chciał

27 Szybka decyzja

28 Krótka odpowiedź

29 Złota obrączka

30 Nieplanowana noc

31 Taki wstyd

32 Anioł wybawienia

33 Wyczekiwany lot

34 Emocjonalna pauza

35 Telefon do Shantiri

36 Zapomniana klątwa

37 Inny wymiar rzeczywistości

38 Rozwiane wątpliwości

39 Koktajlowe wieczory

40 Wyleczyć duszę

41 Krótki wykład

42 Inna Ja

43 Zabawa w detektywa

44 Szlakiem faceta

45 Ideologia śledztwa

46 Babska ciekawość

47 Po nitce do kłębka

48 Misja donikąd

49 Niechciane wspomnienia

50 Uśpić faceta

51 Powtórka z rozrywki

52 Chwila oddechu

53 Religijne sekrety

54 Lekkomyślne manewry

55 Tajemnicza szkatułka

56 Rewanż po latach

57 Być kochanką

58 Flesze przeszłości

59 Ten dzień

60 Święta spowiedź

61 Interwencja policji

62 Sentymentalne świecidełka

63 List do miłości

64 Wyprowadzka

65 Niemoralna propozycja

66 Uwolnić się, by zwyciężyć

67 Niekoniecznie koniec

68 Noc bez gwiazd

69 Gorzkie słowa

70 Uniwersalna miłość, dziękuję wam bardzo

14
Wszystko od nowa

Weszłam do domu. Ciepło przywitały mnie uśmiechy dzieci. Byłam znowu z nimi. Obecna tylko ciałem, kiedy tuliłam je mocno do siebie. Moje myśli nadal pozostawały poza granicami kraju, z którego właśnie wróciłam.

Czułam jakby ktoś przekroił mnie na pół, nie pytając o zgodę. Nie było to takie życie, jakiego oczekiwałam. Moje wcześniejsze wizje i marzenia o szczęśliwej rodzinie legły w gruzach. On był tam, ja z dziećmi tutaj...

Tygodnie mijały, dzwonił do mnie każdego wieczoru. Zapewniał, że wszystko będzie jak kiedyś, że jeszcze wróci ten czas, kiedy to znowu będziemy cieszyć się życiem jak dawniej...

Przez cały ten okres, kiedy miałam z nim kontakt telefoniczny, biłam się z myślami, czy powinnam podjąć takie ryzyko i wrócić do niego, czy też nie... Czy próbować posklejać ponownie rozbite szkło? Dać mu szansę?!

Czy lepiej zostawić to wszystko tak jak jest? Po prostu odpuścić? Po co znowu się skaleczyć!

Zadawałam sobie pytania na próżno, nie otrzymując żadnej stanowczej z mojej strony odpowiedzi, która wskazałaby kierunek, gdzie mam iść, a ja nie musiałabym się wtedy rzucać jak ryba bez dostępu do wody...

Radziłam się przyjaciół, znajomych, co mam zrobić. Zdania w tej kwestii były podzielone. Choć liczyłam się z opinią innych, wiedziałam jedno: Ze względu na różne komentarze dotyczące przyszłości mojej i dziewczynek to ja sama i tak muszę podjąć ostateczną decyzję. W końcu to ja mam przeżyć moje życie, jakkolwiek miałoby ono wyglądać, przecież nikt tego za mnie nie zrobi, nawet jak hojnie zapłacę.

Długo to rozważałam, nawałnica myśli nieraz mnie przerastała i niekiedy nawet przerażała, co ludzki mózg może zrobić z człowiekiem tylko za pomocą myśli. Mimo że nie było żadnego realnego zagrożenia i tak nie było mi łatwo cokolwiek zdecydować. Zwlekałam długo, aż wreszcie nadszedł ten dzień, kiedy obudziłam się rano i wszystko było już jasne...

— Wracam do niego! Podjęłam ostateczną decyzję, oznajmiając to wszystkim dookoła...

Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy moje i dzieci i wyruszyłam. Znowu byliśmy razem. Na początku nie mieliśmy nic, zatrzymaliśmy się u znajomych. Dopiero po jakimś miesiącu wynajęliśmy mieszkanie i zaczęliśmy dorabiać się od nowa od sztućców po całą resztę.

On pracował, ja zajmowałam się domem... Przeglądałam często oferty pracy, nie chciałam już dłużej być zależna finansowo od niego. On natomiast nawet nie chciał słyszeć o tym, co zamierzam, nie wyobrażał sobie mnie w pracy. Dla niego powinnam siedzieć w domu z dziećmi...

Mijały tygodnie, pełne szacunku i zrozumienia. Od nowa odbudowywaliśmy to, co runęło. Było nam ze sobą znowu dobrze, jak wtedy, kiedy się dopiero poznawaliśmy.

Nie zabierał dziewczynek na spacer do parku, by choć na chwilę oswobodzić mnie spod ich władzy, jaką sprawowały nade mną nasze małe aniołki, które to na okrągło trzymały się „rąbka mojej spódnicy”. Nigdy nie powiedziałam mu tego wprost, że ma zakaz wychodzenia z nimi sam na sam z uwagi na to, że najzwyczajniej w świecie pozostał we mnie nie do pokonania lęk przed ich ponowną utratą.

Choć nie miałam żadnych powodów, by tak myśleć, wolałam jednak dmuchać na zimne.

Dzieci były i nadal są nasze wspólne i tak już pozostanie. Zdawałam sobie wtedy sprawę z tego, że taki wulgarny zakaz mógłby coś znowu popsuć między nami i co gorsza, znowu namieszać mu w głowie, do czego nie chciałam dopuścić. Stawiając się w jego sytuacji, gdyby on mi tak powiedział wprost, a ja nie miałabym złych zamiarów, na pewno poczułabym się zraniona, nabywając przy tym przekonania o tym, że on mi nie ufa. Więc wszystko załatwiałam dyplomatycznie, by nie poczuł się urażony, no bo w końcu wróciłam do niego, dając nam obojgu szansę, by coś naprawić, a nie zepsuć jeszcze bardziej. Więc tak organizowałam nasz wspólny czas, by nigdy tego nie odczuł, że nie mam zamiaru zostawić go samego z dziećmi. By jego propozycje, że może je gdzieś zabrać na godzinę lub dwie, nie pozostawały bez echa, podstępnie zmieniałam wszystkie nasze plany...

Pojęcia nie mam, czy Asan sam się zorientował, czy nie? Ale nigdy nie nalegał, by zostać z Kają i Lisą sam na sam.

Kochałam go, ale nie mogłam sobie na to pozwolić. Ciężko było tak żyć, ale nie miałam ochoty znowu przechodzić przez piekło. Wolałam zachować odrobinę zdrowego rozsądku. I tak wystarczająco ryzykowałam, wracając do niego.

Pewnego wieczoru, kiedy siedzieliśmy zupełnie beztrosko, błogi spokój zakłócił nam telefon od eks-kochanki, Faizy.

Byłam zdziwiona, a jednocześnie zaniepokojona tym faktem. On miał inny numer telefonu, a ona z tego, co mi było wiadomo, nie była w jego posiadaniu, a jednak go gdzieś zdobyła.

Może nadal się spotykają? Może nie jestem niczego świadoma? — przemknęła mi przez głowę taka myśl.

Nie był to jednak dialog dwojga dorosłych ludzi, a raczej monolog jednej strony, krzyk i przekleństwa Asana w jej kierunku, które to wygłaszał mój mąż, nie dając jej dojść do słowa. Rozumiałam każde wypowiedziane przez niego słowo, gramatycznie niepoprawny angielski. Tylko dlatego, bym i ja, choć biernie, była świadkiem tej rozmowy.

Nie miał nic do ukrycia, jak twierdził, dlatego zdecydował, że rozmowa w ojczystym języku w tym momencie byłaby nie na miejscu ze względu na mnie.

Po czym przerwał rozmowę, odrzucając od siebie telefon na sofę, jakby parzył go w dłoń, zupełnie nie interesując się tym, w jakim kierunku poleci, a ledwie zatrzymał się na obrzeżach.

— Jutro zmienię numer telefonu, nie chcę mieć z nią nic wspólnego!!! — powiedział tak, jakby miał ochotę udusić ją gołymi rękoma, gdyby miał tylko ku temu okazję.

Był do tego stopnia naładowany agresją, że aż zbladł na twarzy, a te dość liczne pokłady złości, które się w nim z minuty na minutę potęgowały, przybierały znacząco na sile. Tworzyły coś w rodzaju ładunku o nieziemskim polu rażenia, w zamian wywołując coraz większe spustoszenie logicznego myślenia w jego głowie. Wytwarzał się w nim tzw. samozapłon nie do opanowania, który miał za chwilę wybuchnąć, rozrywając jego ciało na strzępy, a on tego z pewnością miał nie przeżyć?! Tak myślałam, patrząc w milczeniu na jego zachowanie.

—Grozi mi!!! Że o niej jeszcze usłyszę, a wtedy dowiem się, kim ona jest!!! — mrucząc pod nosem, kiwając przy tym głową, powtarzał to zdanie jak papuga, układając w głowie zapewne niecny plan zemsty.

Zaczął znowu od początku opowiadać, jak do tego wszystkiego doszło... Nie chciałam słuchać już tych żalów, jaki był głupi, i od nowa tej samej historii. Bolały mnie te wspomnienia, nie miałam ochoty już do tego wracać.

Minęło zaledwie kilka dni od perfidnej, wyrafinowanej adoratorki Asana i jej telefonu pełnego dziwnych, nie do końca zrozumiałych gróźb, skierowanych pod jego adresem... Pewnej nocy, gdzieś w środku tygodnia, wydarzyło się coś dziwnego, coś, czego sama nie potrafię sprecyzować, włączając do tego logiczne myślenie. Byłam wtedy naocznym świadkiem dziwnego zachowania mojego faceta i nie mniej przerażona od niego tym, co się zdarzyło.

Była późna pora, grubo po północy, dzieci spały w najlepsze, my leżeliśmy w sypialni i rozmawialiśmy.

Dziwna to była rozmowa. Zebrało się mojemu partnerowi na rozpamiętywanie minionych lat. Opowiadał o sobie jakby to była jego ostatnia spowiedź. Jakby chciał się oczyścić z popełnionych błędów i z wszelakich win, które go gdzieś tam w nim samym gnębiły, zupełnie zapominając przy tym, że zamiast wiernego przyjaciela u jego boku wszystkiego słuchałam ja.