Ryzyko Bezwzględności - Zbiór opowiadań wybranych

Copyright © by Michał Fuglewicz

Projekt okładki (dzięki!): Agnieszka Skulicz

Autor: Michał Fuglewicz 

Projekt typograficzny i skład: Michał Fuglewicz

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody autora i wydawcy.

Wydanie I, Wrocław 2019

ISBN: 978-83-955223-0-7

(Jest to wersja demonstracyjna książki Ryzyko Bezwzględności napisanej przez Michała Fuglewicza. Zawiera jedno z ośmiu zamieszczonych w niej opowiadań)

Od autora 

Nawet nie wiesz jak się cieszę, że zdecydowałeś lub zdecydowałaś się przeczytać moją debiutancką książkę. Długo nad nią pracowałem i mam nadzieję, że spełni Twoje oczekiwania. 

Parę ważnych spraw zanim zaczniemy. Chciałbym wyraźnie zaznaczyć, że wszystkie występujące tutaj postaci oraz wydarzenia są wymyślone i nie ma tutaj żadnych nawiązań do osób prawdziwych. Także poglądy, słownictwo, działania i decyzje bohaterów oraz bohaterek tych opowieści mają na celu urealnić ich wizerunek, a nie zakładać i wyrażać opinię co jest dobre, złe, poprawne politycznie i społecznie, czy zgodne z naturą przeciętnego człowieka (a także nie mają nakłaniać do podobnych zachowań, ale to chyba oczywiste).

Druga ważna rzecz, to specjalistyczne nazewnictwo i zasady działania niektórych urządzeń (jak choćby funkcje sprzętu nurkowego i fizyka podwodnego świata w opowiadaniu "Pod powierzchnią"), które tutaj uprościłem tak, aby osoba nieobeznana w danym temacie nadal mogła w pełni cieszyć się fabułą historii. Specjaliści w występujących tutaj tematach pewnie w mig wyłapią te różnice, jednak bardzo bym prosił o pamiętanie, że mamy tu do czynienia z prozą, a nie podręcznikiem szkoleniowym.

No dobra, mniej gadania, więcej opowieści, w końcu właśnie po to tutaj jesteśmy! Przygotuj swoją ulubioną kawę albo szklankę preferowanego alkoholu i zajmij wygodny fotel, ławkę, czy leżak. Usiądź wygodnie i przerzuć kartkę, gdy będziesz gotów. Zaczynamy? Zapraszam Cię w podróż po świecie, gdzie wszystko może być względne.

"Ludzie już nie czytają.

Taki jest smutny stan rzeczy. 

Czytanie to jedyna rzecz, która 

pozwala ci używać wyobraźni. 

Gdy oglądasz filmy, to wizja kogoś 

innego, czyż nie?"

– Lemmy Ian Kilmister, 

lider zespołu Motörhead

"Jedyną tajemnicą życia jest to, 

dlaczego piloci kamikaze nosili hełmy."

– Al McGuire

Pasażerka

Dodał gazu. Czarny samochód wyrwał do przodu. Czuł, jak szeroka kierownica Dodge Chargera drży w jego dłoniach. Żółte pasy na asfalcie zaczęły jeszcze szybciej znikać pod lewym bokiem auta. Jechał pustą szosą, której prosta linia zwężała się i niknęła za widnokręgiem. Wokół rozciągała się pustynia pokryta krzakami i małymi kaktusami. 

Dłonią odgarnął niemyte od kilku dni włosy do tyłu i przetarł pokryte potem czoło. Na dworze musiało być co najmniej trzydzieści stopni, ale on wiedział, że to nie wina panującego w kabinie ukropu. W radiu zaczęła się piosenka Juliana Casablancas – White light, white heat.

Sięgnął do szarego pokrętła na środku deski rozdzielczej i wyłączył radio. Lubił ją, ale teraz potrzebował spokoju. Otoczyła go cisza zakłócana tylko surowym dźwiękiem, pracującego na wysokich obrotach, czterystukonnego silnika. Pod deską rozdzielczą leżał dowód rejestracyjny pokryty plamami krwi poprzedniego właściciela.

Pomarańczowe słońce zaczęło zbliżać się do krawędzi pustyni. Zaraz zniknie za horyzontem, a to wszystko się skończy.

– Gdzie jedziemy?

(kurwa)

Myślał, że da mu spokój chociaż na chwilę. Mylił się. Zerknął w prawo. 

Na fotelu pasażera siedziała młoda kobieta w białej sukience. Lekko prześwitujący materiał kończył się w połowie jej opalonych ud. Gładkie nogi skrzyżowała i wyprostowała pod deską rozdzielczą. Sukienka zakrywała tylko jedno ramię. Nagą ręką, nie licząc małego tatuażu na nadgarstku, podparła się o szybę. Jej szczupłą talię opinał czarny pas ze złotą klamrą.

Obserwowała go swoimi niebieskimi, ufnymi oczami. Gładka twarz bez ani jednej zmarszczki świadczyła o tym, że młoda dziewczyna nie miała więcej niż dwadzieścia pięć lat. Biała opaska utrzymywała w ryzach jej burzę blond włosów, które zawsze tak lubił trzymać w dłoni.

Westchnął i nie odpowiedział.

Pomachała mu ręką przed oczami. Na nadgarstku zaczęły swój koncert cienkie, pokryte złotem bransolety.

– Haaaaalo, ziemia do Maksa, jest tam kto?

Odtrącił rękę kobiety. Jego skórzana kurtka nie pozwoliła na wykonanie całego ruchu.

– Przestań. Prowadzę.

Dalej się uśmiechała. Była w świetnym humorze. 

(jeszcze nie wie)

– Tak? Niby gdzie? Jedziemy już dobre parę godzin po tym zapomnianym przez wszystkich świętych zadupiu – podsunęła się bliżej niego i oparła łokieć na jego ramieniu – no własnie, gdzie my w ogóle jedziemy? Zabierasz mnie w jakieś miłe, ustronne miejsce, wysiądziemy i tak jak ostatnio oprzesz mnie o maskę auta...?

Zbliżyła się do niego i natychmiast poczuł zapach jej perfum. Nie miał pojęcia co to za perfumy, ale wiedział jak na niego działają. Przejechała paznokciem po jego kilkudniowym zaroście. Mocno. Poczuł uderzającą go gdzieś wewnątrz ciała,nagłą falę ciepła.

(powstrzymaj się)

– Ej, daleko jeszcze? No, powiedz, gdzie jedziemy! – zawołała jak mała dziewczynka, która nie może doczekać się niespodzianki.

Nawet na nią nie popatrzył. Spode łba lustrował prostą drogę i niknące pod maską żółte pasy dzielące jezdnię na pół. Od prawie godziny nie minęli żadnego auta.

– Skończyć to – mruknął.

Odsunęła się. Czarne, długie rzęsy podskoczyły do góry, a jej idealna, gładka twarz przybrała zaskoczoną minę.

(za idealna)

– Co? Dlaczego? – spytała zaskoczona.

– Bo już nie mam nic do stracenia. 

Zaśmiała się. 

– Masz mnie, mój drogi – posłała mu spojrzenie, któremu nigdy nie mógł się oprzeć.

Pokręcił głową.

– Nie, ty nie możesz być prawdziwa.

– Niby czemu tak sądzisz?

Zerknął na nią jak na idiotkę.

– Bo na przykład masz skrzydła?

Zachichotała i pogładziła ręką małe anielskie atrybuty wystające z jej pleców. Tył sukienki kończył się pod jej łopatkami. Pióra lśniły nieskazitelnym białym kolorem.

– Przeszkadzają ci?

– Nie... to znaczy... Tak – zająknął się, starając się nie patrzeć na jej skrzydła. Poczuł jak wzbiera się w nim gniew. Znała go, aż kurwa, za dobrze. Skupił się na prowadzeniu pędzącego na pełnych obrotach krążownika szos.

Westchnęła i zaczęła kręcić palcem kosmyk swoich blond włosów.

– Mój, ty biedny – zaczęła – tyle cię nauczyłam, tyle pokazałam. Dzięki mnie zrozumiałeś to wszystko i znalazłeś drogę, którą możemy podążać razem. A jednak dalej nic nie rozumiesz. Kiedy w końcu zrzucisz te klapki z oczu?

W milczeniu wyciągnął rękę w jej stronę. 

– Podaj mi butelkę.

Sięgnęła pod siedzenie i podała mu kanciastą butelkę whisky. Chwycił szklany przedmiot i pociągnął duży łyk napoju z gwinta. Ciecz zapiekła w jego gardle. Otarł usta rękawem skórzanej kurtki.

Przygryzła dolną wargę. Chwilę siedzieli w ciszy i obserwowali przez przednią szybę, niknącą za horyzontem, prostą drogę. Nagle spojrzała na niego i spytała:

– Zostawisz mnie?

– Tak – odpowiedział, nie odwracając wzroku od pustynnej szosy.

Jej prawa powieka drgnęła. Pokiwała głową, ale nic nie powiedziała. Oddał jej alkohol.

Otworzyła schowek i wyciągnęła paczkę papierosów. Była cała we krwi z leżącej na niej odciętej dłoni. Kilka kropel poleciało na podłogę i siedzenie pasażera.

– Brudzisz tapicerkę – mruknął.

Spojrzała na niego z wyrzutem, ale powstrzymała się od odpowiedzi. Zamknęła stanowczo za głośno drzwiczki schowka i sięgnęła po zapalniczkę. Zapaliła fajkę. Do dwóch kropli krwi na białej bibułce dołączył ślad jej szminki. Nie uszło to jej uwadze i chwilę patrzyła się na czerwone ślady.

– Nie mogłeś gdzieś wywalić całego ciała? Musiałeś ciąć tego gościa na kawałki i wyrzucać co kilkadziesiąt kilometrów?

Popatrzył na nią. Pierwszy raz tego wieczoru jego kąciki ust wykrzywiły się w uśmiechu.

– Wiesz, jemu to chyba nie przeszkadza.

Parsknęli śmiechem w tym samym momencie. Oparła głowę na dłoni i lustrowała go swoimi błękitnymi oczami. Blond włosy opadły na jej ramiona i białe skrzydła. Uśmiechała się. W końcu znowu zaciągnęła się papierosem i powoli wypuściła dym przez uchyloną szybę. Wyciągnęła lewą rękę i położyła na jego karku. Zaczęła go masować. Lubił jak to robiła.

– Widzisz – zaczęła – jesteśmy tacy sami. Pędzimy razem po tej szalonej trasie i nic nie może nas zatrzymać. Jesteśmy bogami, mój kochany.

Zamilkła. Wciągnęła nikotynowy dym i odsunęła papierosa. A wraz nim kawałek jej skóry. Zauważył to kątem oka. Zwisał przyklejony do końcówki papierosowego filtra. 

– Skóra od ust ci odeszła.

Popatrzyła na ubytek ze spokojem, jakby oglądała go codziennie. Odczepiła go od resztki papierosa. W jej palcach centymetrowy, mięsny kawałek zakończony czerwoną, lśniącą szminką powoli pokrywał się szarością. Zakręciła czarnym pokrętłem, żeby bardziej obniżyć pokrytą pustynnym kurzem szybę i wyrzuciła go za okno. 

– To nic, wiesz, że to normalne – powiedziała, odgarniając włosy z twarzy. 

      Wzdrygnął się. Na dolnej wardze, w miejscu gdzie powinna znajdować się skóra, wyraźnie odznaczała się mała dziura przez którą widać było jej białe zęby. W ogóle się tym nie przejęła, tylko odchyliła głowę do tyłu i przesunęła się bliżej niego.

– Nie musisz się martwić, kochanie – szepnęła mu do ucha – jedna decyzja i zaraz wszystko wróci do normy.

– Nie będzie kolejnej decyzji.

Zerknęła na niego.

– Jak to?

Prychnął.

– Tak to.

– Chce... chcesz mnie taką brzydką? – wskazała na dziurę w pobliżu swoich pełnych, czerwonych ust. Przez sekundę miał wrażenie, że oprócz kawałka skóry brakuje jej także jednego zęba.

(Przed chwilą jeszcze go miała, ogarnij się)

Westchnął i uciekł wzrokiem. Nie uważał się za tchórza, ale nie starczyło mu odwagi, żeby powiedzieć jej to prosto w oczy.

– W ogóle już cię nie chcę.

Zastygła jakby ktoś zamienił ją w kamień. Przez dłuższą chwilę było słychać jedynie ryk trzymanego na wysokich obrotach ośmiocylindrowego silnika. Obserwował drogę i skupił się na drganiach drewnianej kierownicy. Czuł na sobie jej spojrzenie. Wiedział, że sprawdza, czy nie żartuje. Czy to nie jest jedna z wielu prób odejścia, które już tyle razy podejmował. I zawsze wracał. Ale teraz było inaczej i ona to zaraz zrozumie.

(byle nie za szybko)

– Taaaaa, tak jak zawsze – mruknęła. Odchyliła się na siedzeniu i zapaliła nowego papierosa. Skrzyżowała ręce na piersiach. Na jej szyi zaczęły pojawiać się ciemne plamy,przez które powoli przenikał nikotynowy dym. Szare obłoki skręcały nagle i sunęły przez kabinę auta w stronę uchylonej szyby.

Jednym, szybkim ruchem przysunęła się bardzo blisko kierowcy. Czarny pas bezpieczeństwa napiął się i zaskrzypiał. Znów poczuł intensywny zapach jej perfum. I czegoś jeszcze, ulotnego, ale zauważalnego zapachu, którego nie mógł zidentyfikować. Zwęziła usta i  wypuściła chmurę tytoniowego dymu prosto w jego twarz.

– Masz po prostu zły humor i się na mnie wyżywasz, kochanie – wyszeptała mu do ucha. Natychmiast poczuł ogarniający go po całym ciele dreszcz – wystarczy sięgnąć po walizkę z tylnego siedzenia i zaraz poczujesz się lepiej.

Ręka na kierownicy mu zadrżała. Zerknął we wsteczne lusterko. 

Z tyłu na skórzanej kanapie leżała brązowa,prostokątna walizka z jednym uchem i dwoma metalowymi zapięciami. Srebrne klamry w wielu miejscach miały pozdzierany lakier, a materiał sztywnej torby ledwie wytrzymywał wieloletnie podróże, o czym świadczyły liczne przetarcia. Cała była w naklejkach z różnych miast – Las Vegas z kartami do pokera, Nowy York ze Statuą Wolności, czy palmami wokół neonu w kształcie liter układających się w czerwony napis Miami.

Odwrócił się i niechcący zobaczył swoje odbicie w podłużnym lustrze. Ledwo powstrzymał się od krzyku. 

(Miał nie patrzeć)

Jego skóra na twarzy zrobiła się kredowobiała. Oczy zapadły się, otaczały je ogromne sińce, jakby nie spał przez kilka nocy. Nos zniekształcił się, jakby ktoś celnym sierpowym wbił go do wewnątrz jego twarzy. Na prawej skroni zaczęły pojawiać się czarne pęknięcia na skórze, niczym pajęczyna dzieląca czoło na kilka części.

(zaczyna się)

Wcisnął pedał gazu. Auto przyśpieszyło do stu czterdziestu kilometrów na godzinę. Mijane pustynne krzaki jeszcze szybciej znikały za nimi.

– Nie przyśpieszaj, tylko sięgnij po walizkę, kochanie.

Spojrzał na nią i wytrzeszczył oczy. Tym razem już nie udało mu się nie krzyknąć.

Wyglądała jakby w jednej chwili postarzała się o trzydzieści lat. Nadal bawiła się poprzecinanym siwizną kosmykiem. Na jej twarzy pojawiły się zmarszczki. Opalona skóra wyblakła i pokryła się ciemnymi plamami. Część jej włosów wypadła i pozostała na jej ramionach i powoli szarzejących skrzydłach.

Odwrócił wzrok i zebrał w sobie całą odwagę.

– Nie.

Otworzyła szerzej oczy. Już nie były tak anielsko błękitne jak wcześniej.

– Nie?

Starał się skupić całą swoją uwagę na drodze. Ledwo utrzymywał kierownicę pięciometrowego pojazdu. Żyły na jego dłoniach powiększyły się i zaczęły pulsować. Już prawie nie mógł powstrzymywać ich drżenia.

Nagle kobieta z anielskimi skrzydłami zrozumiała, że nie uda się jej przekonać kierowcy. Opuściła głowę i demonstracyjnie zaszlochała. 

– Kocham cię – szępnęła.

Złapała się ostatniej deski ratunku. Przerażony obserwował skaczące po obręczy kierownicy swoje ręce. Skóra zapadła się odznaczając wszystkie kości dłoni. Zakręciło mu się w głowie. Szlag! To nie miało zacząć się tak szybko!

– Ja cie... ja ciebie też kochałem – odpowiedział. Nie poznał swojego głosu w zachrypniętym skrzeku jaki z siebie wydał.

Rzuciła się w jego stronę. Jej pas bezpieczeństwa napiął się i zatrzymał w połowie drogi. Krzyknęła przez łzy. Czarny, podłużny materiał zerwał z niej kawał gładkiej skóry odsłaniając pulsujące tkanki.

– Maks, rozpadam się! Patrz, co się ze mną dzieje. Pomóż mi! – przytrzymała ręką odstający pomarszczony płat ciała, który jeszcze przed chwilą był jej głębokim dekoltem – Nie chcę być brzydka! Weź walizkę!

Pokręcił głową. Zerknął znowu w lusterko wsteczne, czego od razu pożałował. Jego nos całkowicie zniknął, pozostała po nim tylko czarna dziura. Skóra stała się przezroczysta, widział kontury swojej czaszki. Jego oko zaczęło przybierać czerwoną barwę. 

Tarcza słońca chowała się za odległym widnokręgiem.

– Dlaczego mi to robisz? – zawołała. Jej głos zmienił się, stał się zachrypnięty - tyle ci dałam, sprawiłam, że świat stał się dla ciebie piękniejszy. Pokazałam ci życie! Pokazałam ci jak podejmować decyzje, POKAZAŁAM CI TO! Tylko nieliczni mogą to dojrzeć, Maks. Dałam ci WSZYSTKO!!!

– Mylisz się – pokręcił głową. Jego głos zabrzmiał głucho jakby dochodził zza ściany – tylko ja mogę podejmować MOJE decyzje i JA za nie jestem odpowiedzialny. Na nikogo tego nie zrzucę. Nawet na ciebie.

Po jej policzku spłynęla pojedyncza łza.

– Ty naprawdę chcesz to skończyć. Wiesz, że nie będzie już odwrotu? 

– Wiem.

Pokręciła głową.

– Właśnie, że nie wiesz. Stracisz wszystko co osiągnąłeś! – splunęła kawałkiem swojej skóry na podłogę auta, a po chwili dodała – stracisz mnie.

Zapadła cisza w kabinie samochodu. Był pewien, że słyszał trzask pękających drobinek piachu dostających się do głowicy silnika. Czuł, że patrzy na niego i czeka na odpowiedź.

Pierwszy raz tego wieczoru zaczął się bać. Zerknął na nią. Jej czerwone oko otoczone pomarszczoną, szarą skórą łypało na niego spod drgającej, zapadłej powieki. 

Kobieta dyszała coraz głośniej. Jej pokrywające się pożółkłą próchnicą zęby zazgrzytały wywołując zimne ciarki na jego plecach. Znów poczuł tę woń. Teraz mocniejszą. Woń

(rozpoznał ją)

Trupa.

Nagle wrzasnęła przeraźliwym, niepodobnym do ludzkiego głosem i rzuciła się na niego. Z jej ust wystawał język z dwoma końcówkami, jak u węża.

Chwyciła go za poły skórzanej kurtki. Jej przedramiona, pokryte obwisłą skórą, były całe w małych dziurkach jak po nakłuciach. Zaczęły z niej wypływać strużki czarnej substancji.

– TY KRETYNIE, próbowałam cię przekonać po dobroci! A teraz muszę zrobić to siłą! Jesteś MÓJ i zostajesz TUTAJ!!!

Zobaczył koniec drogi. Czarny asfalt urywał się kilkaset metrów przed nimi. Wcisnął pedał gazu do oporu. Wielki pojazd wyrwał do przodu. Wskazówka prędkościomierza ruszyła w stronę czerwonego pola na końcu tarczy.

Jej pomarszczona dłoń chwyciła go za szyję. Zaskakująco silne, pokryte czerniejącymi dziurami i plamami żółci palce, jak kleszcze zamknęły się wokół jego, pokrytego siecią pęknięć, gardła.

Zaskoczony szarpnął ręką. Zarzuciło ogromnym samochodem na drodze. Przeraźliwy pisk opon zlał się z rykiem silnika. Nie mógł zaczerpnąć tchu. Zacharczał.

(powietrza)

Skontrował kierownicą i ledwo wyprowadził ogromny samochód z poślizgu. Opony odzyskały przyczepność. Auto przestało płynąć po twardej powierzchni rozgrzanego asfaltu. Obraz zaczął mu ciemnieć przed oczami. Znajdowali się już niecałe sto metrów od końca drogi.

(jeszcze chwilę)

Rozkładająca się twarz pasażerki znalazła się kilka centymetrów od jego ucha. Z jej wygiętych jak przy porażeniu nerwu ust prysnęły kropelki śliny i małe, twarde kawałeczki...

(zębów)

Odbijających się od jego twarzy.

– Zatrzymaj tego gruchota i weź jebaną walizkę z tylnego siedzenia! ZATRZYMAJ GO!!!

Sięgnął prawą reką wzdłuż nogi i wymacał przycisk przy krawędzi fotelu kierowcy. Odpiął swój pas bezpieczeństwa.

– Pierdol się – zachrypiał, złapał mocniej kierownicę i z całej siły wdepnął pedał hamulca.

W rozdzierającym bębenki uszne pisku zablokowanych kół ogromna siła wyrwała ich do przodu. Pochylona w jego stronę kobieta wrzasnęła i uderzyła głową w lusterko wsteczne. Szkło rozprysło się na wszystkie strony. Z boku jej głowy trysnęła czarna krew. Wzmocniony pas bezpieczeństwa porwał ją z powrotem.

Nagle inna moc zatrzymała pojazd w miejscu w ciągu jednej sekundy. Przód auta napotkał jakąś przeszkodę. Zamknął oczy i (...)

(Pełna wersja opowieści jest dostępna w książce Ryzyko Bezwzględności - można ją zakupić na portalu internetowym ebookpoint.pl. Publikacja zawiera także siedem innych opowiadań. Zapraszam do lektury!)

Michał Fuglewicz