Szponiasta i inne potwory

Artur Chabrowski

Anna Krakowska

Podziękowania Ani Krakowskiej za współpracę nad opowiadaniem „Miasto szlamu”

Podziękowania Prochowi Marnemu za współpracę i podsunięcie pomysłu „Szczurka”

Podziękowanie Robertowi Ratajczakowi za tak szybkie dostarczenie okładki

Podziękowanie Pawłowi Harlenderowi za promocję opowiadania Rzaabba na łamach Stonera Polskiego

Pozdrowienia dla kobiet miłych mojemu sercu

autor okładki: Robert Ratajczak

Wydanie I

Kłodzko 2019

ISBN 978-83-7853-524-9

Spis treści

Szponiasta

Gwiazda i świat

Piękna, a bestia

Paź i ósemka mieczy

Wioska kruków

Paź i jego rozterki

Wspomnienia

Brama w chmurach

Rycerz Białych Pentagramów

Wahanie

Odpoczynek

Konfrontacja

Polana na bagnie

Zamek Risfire

Ucieczka i diabeł

Zamek kielichów

Królowa Monet

Zbirek

Pogrzeb

Klątwa

Aura Nocy

Rzaabba

Świątynia mrozu

Miasto szlamu

Wędrówka

Szczurek i jego magia

Szponiasta

Artur Chabrowski

***

Pół-kobieta pół-bestia dostojnie ubrana w zieloną suknię, przyglądała się Iglicy Chaosu. Była potworem z dwoma duszami, ale o tym nie wiedziała. Teraz, gdy przebywała poza kryjówką, zaczęła doceniać jakie bezpieczeństwo jej zapewniała. Szponiasta pani z niedźwiedzimi łapami zamiast dłoni i pazurami o długości palców, nie mogła już powrócić do wieży. Chociaż odmienność kompensowała urodą, mag - opiekun wieży wygnał ją. Już nie działały na niego drobne usta, z których wystawały małe kły ani czarne włosy sięgające do piersi. Jej twarz mieniła się smutkiem i samotnością, a żal za rajem utraconym bił się z uzasadnionym poczuciem winy.

Morskie fale oplatały iglicę, Szponiasta zaś zaczęła marzyć o wydostaniu się z tej kabały. Musiała znaleźć kogoś, kto ją wesprze w narastającej w niej chęci zemsty. Jej pan popamięta, że ją porzucił. „Po co w ogóle ją tworzył?” - myślała - „Dla niego byłam tylko zabawką”.

Ostatni raz popatrzyła na wieżę i ruszyła do Ciemnolasu. Jej zniekształcone demoniczne nogi posiadały diabelską wytrzymałość. Chociaż las nie miał żadnych ścieżek, Szponiastej bez trudu udawało się kluczyć wśród powalonych drzew i kłujących leśnych jeżyn. Po pewnym czasie szybkiego chodu jej sukienka zniszczyła się, a równo ułożone włosy zostały potargane przez wszędobylskie zielska i gałęzie.

Ciemnolas stanowił pewnego rodzaju labirynt. Szponiasta starała się iść prosto, ale po pewnym czasie zauważyła, że kręci się w kółko. Często wychodziła na jedną i tę samą polanę, chociaż wybierała inne ścieżki. W końcu po wyczerpującym dniu ciągłej wędrówki położyła się pod drzewem na polanie i zasnęła.