Xani drgnęła i otworzyła oczy. Chwilę nasłuchiwała dźwięku, który wybił ją ze snu w jednej z ciemnych komnat w podziemnej enklawie Ponuraka. Ciemność rozjaśniały jedynie fluorescencyjne narośle na ścianach zasadzone w kwiatowe wzory. Panowała głucha cisza. Na łóżku obok spała Lagun, jej miarowy oddech i lekkie pochrapywanie uspokoiły Xani. Ponownie zamknęła oczy i zanurzyła się w miękkiej pościeli.

***

Ponurak czuwał na kamiennym bujanym fotelu w swojej sypialni. Coś nie dawało mu zasnąć, jakieś niejasne przeczucie, nie... uczucie bliskości czegoś, ale czego. Metodycznie, spokojnie, precyzyjnie omiatał myślami całą grotę, wszystkie komnaty gdzie spali pozostali Wybrani w poszukiwaniu najmniejszego śladu obcej istoty, myśli, świadomości. Nie wyczuwał niczego.

***

Horyzont nerwowo zastrzygł uszami. Czujne zmysły zwierzęcia wychwyciły coś niepokojącego, złowrogiego. Zarżał ostrzegawczo, rozejrzał się. Cienie zbliżały się. Zwierzę puściło się galopem we wcześniej obranym kierunku, mocne serce i wytrzymałe mięśnie pewnie niosły go w kierunku bezpiecznej przystani u Mirabelli.

***

– Jak się tu dostałaś? – Pokręcił z niedowierzaniem głową. - Nieważne, wiem...

– Tęskniłeś za mną? – Kobieta zbliżyła twarz by mógł w ciemnościach lepiej ją dostrzec. Delikatna grzywka opadała na jej czoło.

Zmieniła się. Nadal była piękna, jak dawniej, jak setki Zaćmień temu, ale jej rysy były teraz inne, coś nadawało im złowrogiego charakteru, którego wcześniej tam nie było. Poczuł jej subtelny zapach, znał go dobrze, zapach głębokiej puszczy, domu. I te przepiękne, sięgające kolan, czarne włosy. Przy jej pasie dostrzegł równie znajome srebrne ostrze. Swoje na szczęście zostawił u Miry. Udał, że nie usłyszał pytania. Gorączkowo próbował uwolnić się z oków zaklęcia, które pętało mu kończyny, ale nadaremnie. Dał się podejść jak dzieciak. Nie... musiała mieć pomoc inaczej wyczułby ją, uśmiechnął się ponuro zaczynając rozumieć.

Coś zalśniło w ręku kobiety, niewielki znak, wirujący, mroczny.

– Nie ruszaj się. – Wyszeptała cicho. Skupienie malowało się na jej twarzy. Wiedziała, że czar paraliżował każdy jego ruch. – Nic nie poczujesz.

Jego źrenice zwęziły się momentalnie gdy poczuł aurę zaklęcia, pradawna, pierwotna siła... Dagon... i coś jeszcze... niemożliwe. Próbował się szarpać, uwolnić, rzucić czar, wszystko na nic.

– Nie szarp si...

Wirujący znak zbliżył się do jego czoła.

I

Rano przy śniadaniu panował radosny gwar. Ponurak z nieco podkrążonymi ze zmęczenia oczami parzył swoją ulubioną głębinową herbatę z Bures-Bur będąc ostrożnym by zbytnio nie rozgrzać kamiennego imbryka. By wydobyć pełny, skalny aromat herbaty musiał on mieć określoną temperaturę i ani stopnia mniej lub więcej. Cała czynność wymagała więc wiele skupienia i koncentracji. Lagun przyglądała mu się uważnie i z podziwem, był to dość rzadki widok, zwykle oboje nie szczędzili sobie złośliwości i ciętych uwag. Lanadir również przyglądał mu się z zainteresowaniem. Ara'har Jedwabny Lud arachnidów podobnie do Ken'en Ludu Przepastnej Głębi mieszkali pod ziemią dlatego też aromat skalnej herbaty przypomniał mu o domu, domu do którego miał nadzieję wkrótce powrócić. Tego ranka jego spojrzenie było spokojniejsze, jakby nocny odpoczynek pozbawił go trosk poprzedniego dnia i dał nadzieję na lepsze jutro.

– Już prawie kończę. – Fiyeli pośpiesznie przygotowywał gorące tosty przełożone smakołykami głębin pilnując by żadne pióro z jego skrzydeł w nich nie wylądowało. – Jeszcze tylko szczypta tego. – Powiedział dorzucając odrobinę ziół wydobytych z niewielkiej sakiewki przytroczonej do jego przepaski biodrowej.

Ponurak z szerokim uśmiechem stawiał skalne, zdobione misternym srebrnym wzorem filiżanki na stole pozwalając swoim gościom rozkoszować się cudownym aromatem płynnego złota które przygotował. Jego oczy Ken'en, pozbawione białek, z hebanową tęczówką i ze złotą, poziomą źrenicą współgrały z kolorem naparu, który przygotował. Na stole oprócz herbaty znajdował się świeży chleb, głębinowe warzywa, skalna zastawa gotowa na tosty Fiyeli i sok z gąsienic Monii, bardzo orzeźwiający i odżywczy, lekko świecący w przezroczystym dzbanku szarej barwy. Ken'en wyrabiali je z pyłu skalnego podgrzanego do wysokiej temperatury w ich wielkich hutach. Po roztopieniu stawał się plastyczny i można z niego było formować naczynia. Vaeli krzątała się rozkładając zastawę. Jej twarz również była zmęczona ale widać było iż ciężar, który zrzuciła z siebie poprzedniego wieczoru nie ciążył jej już tak dotkliwie. Nadal nie wiedziała do końca jak zachować się przy Fiyeli ale reszta Wybranych została przywitana nieco zmęczonym ale niemal promiennym uśmiechem.

– Kyrre! Grzanki wystygną! – Krzyknął Vier'ahai nakładając pierwszą porcję nieco zdziwionej Vaeli.

– I herbata! – Dodał Ponurak usadawiając się obok Xani w swoim aksamitnym szlafroku koloru srebra. Pierścienie na jego palcach i niewielkie ozdoby na końcu warkoczyków na głowie wokół jego łysiny miał również do niego dopasowane.

– Wczorajszy dzień musiał go wykończyć. – Powiedział Fiyeli bezwiednie przeciągając palcami po strupach na czole. – Ja nie zaliczyłbym go do najbardziej relaksujących.

– Po śniadaniu zmienię ci opatrunki. - Powiedziała Xani zauważając ten ruch. Vier'ahai uśmiechnął się z wdzięcznością. Dotyk Xani był niezwykle przyjemny i kojący, i pomimo tego, iż Fiyeli sam był uzdrowicielem nie potrafił wyjaśnić w jaki sposób jej opatrunki i leczenie były tak skuteczne.

– Pójdę i go tu przywlokę. – Powiedział Ponurak niechętnie odstawiając filiżankę.

Zanim zdążył dojść do komnaty przyjaciela miarowo poklapując swoimi aksamitnymi papuciami poczuł coś co go zaniepokoiło – nie wyczuwał nic. Przyśpieszył kroku i odsuwając skalne drzwi wszedł do pokoju Kyrre nie bawiąc się w pukanie. Wybranego nie było w środku, pościel była niezaścielona ale śladów walki nie było. Nie wyruszyłby nigdzie bez uprzedzenia kogokolwiek, pomyślał omiatając wzrokiem i myślami pomieszczenie. To co poczuł zmroziło mu krew w żyłach.

– Niech to szlag. – Wycedził przez zaciśnięte zęby waląc pięścią w kamienny stolik. Pozostali niemal natychmiast wbiegli do komnaty, nieme zrozumienie malowało się na ich twarzach. – Niech to jasny szlag! Ktoś nałożył na drzwi komnaty zaklęcie któro uniemożliwiło czarom wejście lub wyjście stąd. Nic nie wyczułem całą cholerną noc. To musiał być ktoś z nas.

Dodał złowrogim szeptem odwracając się w ich kierunku. Był wściekły na samego siebie; na nich, że nie wyczuł zdrady w porę; na tego, który porwał Kyrre, że go przechytrzył! Jednego Wybranego nie było w pomieszczeniu. Oto i zdrajca.