Prolog

Zostałem uwięziony na własne życzenie, nie mogąc udowodnić swoich racji, przyglądam się światu biernie zza krat. Niczym do niedawna nieskrępowany, nieokiełznany Wielki Goryl, tak samo ja rozwścieczony, ściskając, szarpię kraty w oczekiwaniu na wydobycie się jakiegokolwiek hałasu, zgrzytu wolności ustępujących żeliwnych skobli w zawiasach, dając choćby nikłą nadzieję, tak upragnioną, potrzebną w zamknięciu. Powoli zatracam się, wiedząc, że kolejne próby spowodowane wybuchami frustracji będą daremne i ukarzą mnie ze zdwojoną siłą.

Rany spowodowane atakami dzikiej furii wciąż goreją, nie mogąc się zabliźnić, uwierają także mą psychę. Odzwierciedlają mą bezsilność, z którą nie potrafię się pogodzić. Bolesne wspomnienia powracają raz za razem, pastwiąc się nad mą osobą niczym realne stado złowrogich, jadowitych węży, panoszących się po mojej celi, zadających przenikliwy ból, zmieszany z odrętwiałym przerażeniem. Coraz mocniej się zatracam. Czasem broni mnie już tylko jedna w dodatku szalona myśl, w którą

z ochotą zatapiam się. Otóż uroiłem sobie w moich konstatacjach, iż jest zupełnie odwrotnie. Czasem zdarza mi się na tym przyłapać, lecz ta myśl chroni mnie w swym kokonie bezpieczeństwa.

To ja jestem tym na wolności, ograniczanym kratami jedynie dla mego dobra. Ciągle zmieniający się ludzie są wypuszczani na wybieg specjalnie dla mnie, bym mógł w spokoju i bez przeszkód obserwować ich wybryki, czyli ciągłą i zażartą walkę o względy widza 2.0. Ich pożałowania godne, Boże cyrkowe sztuczki już mnie nie wzruszają, co najwyżej lekko drażnią. Najbardziej przeraża mnie w nich pyszałkowate zło, system autodestrukcji

w pełni uzbrojony, czy błazenada w postaci szympansowania, gdy tylko mnie dostrzegą.

Tak naprawdę te metalowe pręty, połączone

w zmyślną konstrukcję zniewolenia, to przebrzmiała pułapka z chorych, urojonych, wydawałoby się na pozór nieludzkich czasów konkwistadorskich wypraw hiszpańskiej, portugalskiej czy niderlandzkiej flotylli. Zdobywcy, a raczej pyszałkowie typu: Pizarra, Corteza czy Balboy, którzy w imię postępu z dumą rozdziewiczali gwałtem piękną, silną, dumną i nieposkromioną do dnia dzisiejszego Amerykę Łacińską. Zwodząc z resztą rzeszę podludzi względem siebie. Zwozili ich swymi galerAMI na stary, dobry, przyjacielski kontynent. Byli oni oprawcami, zwykłymi ścierwami, hienami wojny cywilizacyjnej, karmili się padliną okrucieństwa. Owa zakratowana puszka niestety nie jest w stanie uchronić mnie przed przenikliwym złem, wdzierającym się nachalnie w coraz słabsze ludzkie serca i rozumy. Gnieździ się ona w podatnych głowach nastawionych jedynie na odbiór ultrakrótkich fal, które meandrując, dogłębnie rozstrajają, pozostawiając jałowe pola życia, zwane także stepami zatraceńców.

[TRICKY - EXCESS]

Moim wspaniałym pancerzem jest lśniąca zbroja, chroniąca mnie między innymi przed Dżumą XXI wieku, a więc depresją wlokącą za sobą w odwodzie trujący ogon zwieńczony zatrutym szpikulcem w postaci: zobojętnienia, odtrącenia swego prawdziwego, skrywanego jestestwa, poprzez nabycie postaw konsumpcjonizmu, podpartego chęcią przeżywania ciągłej, niewygaszanej euforii oraz chronicznemu czerpaniu doznań erotycznych

z przypadkowymi partnerami, nieumacniających w niczym relacji partnerskich, czy międzyludzkich. Działania te w oparciu jedynie o hedonistyczny aspekt zaspokajania własnych potrzeb, obracają wszystko w niwecz.

W zamian za ksero - podobieństwo wyzbywający się siebie, łaskawie są tolerowani pychą przynależności. Ze zbyteczną aprobatą stanowią część reszty ogółu dyrektoriatu, dyktatu doktryny modernistycznych norm moralnych, stając się w swojej opinii kreatorami [kreaturami], stawiając odpowiednie, modne drogowskazy dla zagubionych, kreśląc wskazówki dla popkultury plastiku. Ogół sądzi, wierzy, iż wyznacza obecne kanony norm moralno - społecznych, a w gruncie rzeczy wpisuje się, podporządkowuje, zaspokajając ciągły głód korporacyjnych molochów.

Zbroja z hartowanej stali, wykłuta własnoręcznie bólem doświadczeń sprawia, że dopasowane kolejne elementy przyrosły do mnie - odpowiednio dobrane, stanowią świadomą synergię człowieka i stali, tworząc współczesnego humanoida. Zależnie od kolejności odniesionych ran na polu zmagań codziennej bitwy, mój pancerz odpowiednio tężeje, a z czasem hartuje się w nieprzejednaną zbroję. Jest ona notorycznie wystawiana, narażana na liczne ataki zewsząd, lecz najbardziej obawiam się tych kąśliwych, zdradzieckich ze strony przyjaciół. Podporządkowuje się mądrości Syracha 6:13.

"Od nieprzyjaciół bądź z daleka i miej się na baczności przed twymi przyjaciółmi".

Syrach/ Biblia Tysiąclecia/Mądrość Syracha

Powoli się zatracam, stając się zniewieściały, lecz jej lśniąca powierzchnia emanuje od niedawna nowym, niestłumionym blaskiem. Oświetla mi drogę przez ludzki padół smugą jaskrawo - błękitnych, pożądanych promieni. Dostrzegam wszechogarniający zamęt. Światłość ta rozsuwa kurtynę spowijającej ciemności. Naświetla, ukazuje mi wyraźne kontury, nie zaś jak do niedawna nieodczytywane załamania światła, czy tajemnicze półcienie. Ukazuje mi kontury ludzkich, skrywanych zakamarków, gdzie często w zupełnym mroku można odnaleźć sardonistyczną plątaninę ludzkiej natury, dostrzegalną jedynie przez wprawione w bojach oko tropiciela.

Jeszcze do niedawna osamotniony, zostałem pchnięty w ramiona złowieszczej ostateczności. Byłem zmuszony podjąć jedynie słuszną decyzję, a więc zapewne zaciekłą walkę. Pozostaje mi stoczyć ten nierówny bój,

a ceną i nagrodą jest moje życie. Zaaferowany tym wszystkim, muszę zrzucić ową pelerynę ciemności, która spowija w coraz to większym stopniu mój rozum i serce, zanim do reszty pochłonie mnie wiekuista ciemność.

Przywdziawszy jaskrawo - błękitną zbroję, staję na rumowisku, obserwując z trwogą dogorywające, mieniące się na czerwono zgliszcza ruin mej warowni, które napoczął, a następnie strawił ogień, wzniecony przeze mnie samego. Działo się to w czasach wielkiego zamętu, w kulminacji igrzysk mego zatracenia. Niczym niewypowiedziana groźba, czy wojna, niszczyła mnie od środka, po cichu trawiła przez długi okres bezobjawowo. Od tamtego momentu wypełnia mnie od środka, owy ogień trawiący, lecz pozwalający żyć swemu Jaśnie Panu. Z trudem rozdarty na pół, wypalony mogę nazwać swą egzystencję życiem w obliczu tych wszystkich, strasznych, sardonicznych spustoszeń, potęgujących moje piętno!

Przez ten długi okres, cały czas płonę, każda pojedyncza komórka w mym ciele to małe, jątrzące się piekło, które samemu żywię, dostarczając każdorazowo potrzebnego tlenu. Pożary trawiące mnie od środka są niczym zarzewia wewnętrznego konfliktu. Nie wiem, czy zdołam go okiełznać, ugasić jego płomienie, nim na dobre, doszczętnie mnie pochłonie w swej czeluści. Nie wiem ponadto, czy będę w stanie samoistnie, w pojedynkę odeprzeć jego ataki, by strawić go w zarodku. Wiem obecnie tylko jedno, iż nawet najbardziej misterny plan spali na panewce, gdy stracę z oczu wiarę we własny sukces, własne siły. Muszę odnaleźć, wykrzesać w sobie nowe pokłady furii, determinacji. Wiem, że są one niemalże niewyczerpalne. Szukam ich pokładów wewnątrz siebie, by ujść z życiem. Muszę pozostać nieprzejednany, gdyż jak sądzę wiem, w jaki sposób spożytkować ten buchający, piekielny płomień, by wydostać się z okowów złych wspomnień

i raz na zawsze zrzucić w przepaść owe ciążące na mnie odium, powodujące neurotyczny niepokój. Zwłaszcza teraz, gdy spostrzegłem Ją w tym zamęcie mroku.

Rozwarła przede mną swe anielskie skrzydła, roztarła zamęt, ukazując jutrzenkę odkupienia. Dodała niezbędnych sił, roztoczyła wewnętrzną euforię, emanującą od niej niczym blask upragnionego słońca po latach mroku. Jej stan jest na szczęście zaraźliwy, pragnę ulec jej sile w pełni chwaląc pod niebiosa. Rozszczepiła swe dobro także dla mnie, dzieląc się nim tak dobrotliwie i hojnie, przemieniając, rozświetlając dotychczas mroczne segmenty mojego jestestwa. Determinuje mnie do pracy nad sobą, do poprawy.

[MARYLA RODOWICZ – ŁATWOPALNI]

Muszę wzniecić kolejny pożar będący ogniwem, zalążkiem w wewnętrznej bratobójczej walce, który bądź mnie uratuje, bądź też doszczętnie pochłonie. Nie chcę sczeznąć i zostać pochłonięty przez piekielne płomienie, by w końcu wylądować w wielkim worze Lombardnika ciemności.

Jestem E840919

i podejmuję walkę!

Flashforward 0 - pierwszy

Marzę o tym, by przyprzeć cię do muru, skrępować dłonie, zedrzeć koszulę i całować twoje obojczyki, przygryzając skórę aż do krwi, potem lekko ją smakować. Będę patrzeć ci w oczy i wolno zadawać ból, potem delikatnie pieścić. Będę szeptać ci do ucha, co ci zrobię, powili nasycając się twoim podnieceniem. Moje ciepłe wargi będą tuż przy twojej szyi, a ty czuć będziesz mój oddech. Pokarzę ci jak sprawiam sobie rozkosz, jak rozpinam guziczki mojej bluzki i delikatnie muskam moje wypukłe piersi. Uwolnię je od stanika, by mogły swobodnie poddać się moim pieszczotom, by sutki stawały się twarde

i wrażliwe. Będę je trącać językiem i ściskać opuszkami palców. Widzisz, jakie są twarde. Chcę cię poczuć między nimi. Teraz moje dłonie pieszczą brzuch, trącając palcami ozdobny kolczyk, napinam się cała. Wiesz, jaka jestem już wilgotna, o tak wiesz. Zadzieram spódniczkę, wilgoć przeszła już przez koronkę...

– Mmmmm - biorę palce do ust i ssę, zamykając oczy czuję swój zapach, jest delikatny, a smak cudowny. Rozstawiam lekko nogi i zsuwam majtki. Pochylając się do przodu, pokazuję ci całą siebie.

– Podoba ci się ten widok, prawda?

Majtki rzucam obok, moje dłonie pieszczą wewnętrzną stronę delikatnych ud, trącając ją, co chwilkę. Pobudzam swoje ciało do drżenia, odchylam głowę, przygryzam gorące wargi. Mój oddech jest w miarę spokojny. Patrzę ci w oczy, widzę twoje pożądanie. Podchodzę, kładę dłoń na nim. Czuję, jaki jesteś twardy. Masuję go przez spodnie. Podoba ci się, bo twój oddech przyspiesza.

Nic nie mówisz, tylko patrzysz. Chcę byś stał się dla mnie zwierzęciem, dlatego oddalam się. Patrzysz jak moje palce zagłębiają się w niej, a gdy je wyjmuję lepka wilgoć kapie na wykładzinę. Smaruję nią moje sutki, są teraz błyszczące i twarde, moje ciało poddaje się. Z torebki wyjmuję maleńki przedmiot, włączam go, lekko wibruje, dotykam nim jej i przez moje ciało przechodzi dreszcz rozkoszy. Widzę jak tracisz kontrolę nad sobą, napinasz mięśnie, gdy wsuwam go w siebie, moje usta rozchylają się lubieżnie, palce pieszczą ją intensywnie, a z ust wydobywa się głęboki oddech, dowód na to, że jestem blisko. Szarpiesz się, by wyswobodzić dłonie, ale to bardzo trudne. Im mocnej szarpiesz, tym mocniej sznur zaciska się na przegubach. Podchodzę bliska szaleństwa, klękam ostrożnie przed tobą. Wiem jak mnie pragniesz, jak pragniesz poczuć. Dlatego rozpinam ci wolno spodnie. Dostrzegam, jaki jest twardy i duży, obejmuję go całego. Wkładam do ust głęboko i pewnie. Wtedy twój oddech przyspiesza, szarpiesz dłońmi, ale to sprawia, że doznania są bardziej intensywne. Moje dłonie dotykają i pieszczą twoje biodra, uda. Wszystkie twoje miejsca są dla mnie,

a ty nie masz wpływu na to, co robię, na to jak dobrze tobie obciągam. Możesz tylko się temu poddawać. Kiedy wyczuwam, że ulegasz, zdaję sobie z tego sprawę, że muszę przestać i uwolnić ci dłonie. Patrzysz na mnie z oburzeniem, nienawiścią, gdy rozcinam sznur.

[FKA TWIGS - PAPI PACIFY]

Jesteś jak zwierzę spuszczone z łańcucha, dopadasz moje ciało i ściskasz mocno piersi, pieścisz je, aż boli, jakbyś długo był uwięziony, bez kobiety, bez jej ciepłego, intensywnego zapachu. Gryziesz moje sutki i mocno uderzasz ciałem o wykładzinę. Jęczę z rozkoszy. Rozchylasz łapczywie uda. Jestem bardzo mokra. Twoja dłoń jest brutalna, twoje usta zachłanne. Czuję jak wchodzisz we mnie mocno, do końca, bez litości. Unoszę nogi do góry, a ty szybko chwytasz mnie za kostki, uda. Twój język jest taki gorący.

– Tak szepczę, tak... – gdy pieprzysz mnie mocno, ale wiem, że chcesz mnie posiąść całkowicie, bez zahamowań. Unosisz moje ciało, opierasz o parapet, szarpiesz mną. Podoba mi się jak mocno ściskasz me pośladki,

a gdy uderzasz je z moich ust wydobywa się niemy krzyk. Pochylasz się nad moim uchem, gdy moje piersi miażdżone są przez ścianę. Przyciskasz moje biodra tak, że nie mogę się poruszać i już wiem, że jesteś więźniem własnego szaleństwa. Chwytasz mnie za gardło i szepczesz, że jestem bezczelna, że zemsta będzie słodka i dobitnie składasz obietnicę, że teraz wyruchasz mnie mocno

w tyłek, żebym poczuła jak to jest być niewolnicą. Przełykam szybko ślinę, moje serce przyspiesza. Opierasz stanowczo o parapet moje ciało. Wiem, że nie mogę się poruszyć. Zaciskam uda, ale twoje kolano jest silniejsze. Podniecam się, gdy chwytasz mnie za nią i mocno ściskasz. Na twojej dłoni pojawia się mój sok, jest go dużo, więc smarujesz nim mój tyłeczek, dając mocne klapsy

i sycząc, że byłam bardzo niegrzeczna. Przez moje ciało przebiega dreszcz, gdy brutalnie wchodzisz w mój tyłek,

a z ust wydobywa się krzyk. Zasłaniasz je dłonią i mocno zaciskasz. Moje ciało sztywnieje. Drugą dłonią chwytasz moje nadgarstki, a on wychodzi ze mnie, co sprawia dodatkowy ból, ale i strach, że znów tak zrobisz. Nachylasz się nade mną, gdy tak dyszę i wystarczy kilka słów, bym zaczęła się szarpać:

– „A teraz będę cię tak rżnął, aż zaczniesz mnie błagać bym przestał.”

Moje oczy otwierają się szeroko. Ty bez zbędnych słów znowu wchodzisz we mnie brutalnie, tak do końca. Krzyczę, ból jest nie do zniesienia. Powtarzasz to raz za razem, aż czuję, że palący ogień ogarnia całe moje ciało. Poddaję się temu zwierzęcemu rytmowi, pragnę byś mnie pieprzył. Czujesz, że moje podniecenie rośnie, uwalniasz moje usta, a ja jęczę z rozkoszy, gdy tak uderzasz o moje biodra, przyciskając mnie do ściany. Uśmiechasz się tylko. Zamykam oczy i rozpadam się, a moje ciało drży.

Orgazm rozlewa się we mnie, aż opadam z sił. Ty nie odpuszczasz, odwracasz mnie, chwytasz za włosy i wkładasz go do ust. Kilka pchnięć do samego końca, czuję jak sperma zalewa mi gardło, liżę go zachłannie. Patrzę błędnym wzrokiem, gdy sperma kapie jeszcze z moich rozpalonych warg, uśmiecham się do ciebie, a ty dumny czujesz, że dałeś mi rozkosz. Wiesz, że tylko ja pozwolę ci na tak nieludzkie pieprzenie, tylko ja.